Saturday, October 24, 2026

एआय आणि पर्यावरण

आपल्याला नेहमी आपला कार्बन फूटप्रिंट कमी करायला कसं सांगितलं जायचं, हे आठवतंय का? आपल्याला वीज कमी वापरण्यास, गाड्यांचा वापर कमी करण्यास, कचरा कमी करण्यास आणि पृथ्वीसाठी योग्य निर्णय घेण्यास प्रोत्साहन दिलं जायचं. संदेश अगदी स्पष्ट होता. आपल्या छोट्यातल्या छोट्या कृतीचाही नक्कीच फरक पडतो.


मग आता आपण अशा टप्प्यावर कसे पोहोचलो, जिथे आपल्या देशभरात एआयचे अवाढव्य डेटा सेंटर्स उभारले जात आहेत? ज्यामुळे विजेची वाढती मागणी, पाण्याचा वापर आणि जमिनीचा वापर यावर गंभीर प्रश्न निर्माण होत आहेत.

एआय खूप वेगाने वाढत आहे. चॅटबॉट्स, इमेज जनरेटर्स आणि अशा असंख्य सेवांमागचं तंत्रज्ञान चालवण्यासाठी टेक कंपन्यांमध्ये अधिकाधिक मोठ्या सुविधा उभारण्याची शर्यत लागली आहे. पण या वाढीची एक मोठी किंमत मोजावी लागत आहे, ज्याकडे अधिक लक्ष देण्याची गरज आहे.

या डेटा सेंटर्समध्ये प्रचंड मोठ्या प्रमाणावर उपकरणांची गरज असते. हजारो सर्व्हर्स सतत चालू ठेवण्यासाठी त्यांना अखंड विजेची आवश्यकता असते. सिस्टीम्स थंड ठेवण्यासाठी काही सेंटर्स खूप जास्त प्रमाणात पाणी वापरतात. आणि जेव्हा मोकळ्या जागांवर या नवीन इमारती बांधल्या जातात, तेव्हा आजूबाजूच्या लोकांना त्यांच्या मोकळ्या जागा, शेतजमिनी किंवा नैसर्गिक अधिवास गमावल्याचा त्रास सहन करावा लागू शकतो.

अर्थात, प्रत्येक डेटा सेंटरचा पर्यावरणावर सारखाच परिणाम होत नाही. काही सेंटर्स स्वच्छ ऊर्जेचा आणि अधिक प्रभावी कुलिंग सिस्टीमचा वापर करतात. एआयचेही खूप चांगले उपयोग आहेत. पण याचा अर्थ असा नाही की, ते चालू ठेवण्यासाठी लागणाऱ्या साधनसंपत्तीकडे आपण दुर्लक्ष करावं.

अनेक वर्षांपासून, सामान्य माणसाला त्याच्या सवयी आणि पर्यावरणावर होणारा त्यांचा परिणाम यावर गांभीर्याने विचार करायला सांगितलं गेलं आहे. त्यामुळे, तंत्रज्ञानातील या प्रचंड वाढीमुळे पर्यावरणाची जी हानी होत आहे, त्याकडे तितक्याच गांभीर्याने का लक्ष दिलं जात नाही, हा महत्वाचा प्रश्न आहे!

जर एखाद्या प्रकल्पासाठी मोठ्या प्रमाणावर वीज लागणार असेल किंवा त्यामुळे एखाद्या भागातील पाणीपुरवठ्यावर ताण येणार असेल, तर त्याला मंजुरी मिळण्यापूर्वीच लोकांना त्याबद्दल माहिती मिळण्याचा पूर्ण अधिकार आहे. जर यामुळे जंगलं किंवा शेतीवर परिणाम होणार असेल, तर हा मुद्दा अगदी सुरुवातीपासूनच चर्चेचा भाग असला पाहिजे.

पर्यावरणाचे कोणतेही नुकसान होत नाहीये असं सोंग न करता आपण नवीन तंत्रज्ञान स्वीकारायला हवं. ज्या नैसर्गिक गोष्टींचे रक्षण करण्यासाठी आपण वर्षानुवर्षे प्रयत्न करत आलो आहोत, त्यांच्याकडेच दुर्लक्ष करणं म्हणजे प्रगती असू शकत नाही.

--- तुषार भ. कुटे 

एजंट पोहोचले पुढच्या स्तरावर

बँका त्यांना ओळखू शकतील किंवा नियंत्रित करू शकतील, त्यापेक्षा वेगाने एआय एजंट्स बँक खात्यांमध्ये प्रवेश करत आहेत.

असे म्हटले जाते की मॉर्गन स्टॅनली, जेपी मॉर्गन, बँक ऑफ अमेरिका आणि वेल्स फार्गो या बँकांना ग्राहकांच्या खात्यांमध्ये थर्ड-पार्टी एआय एजंट्स प्रवेश करत असल्याचे आढळून आले आहे. यासाठी अनेकदा ग्राहकांनी स्वतः दिलेले लॉगिन डिटेल्स वापरले जात आहेत.

या एजंट्सना बँक बॅलन्सवर लक्ष ठेवण्यास, पेमेंट्स मॅनेज करण्यास किंवा इतर आर्थिक कामे पूर्ण करण्यास सांगितले जाऊ शकते. परंतु एखादी कृती थेट ग्राहकाकडून झाली आहे, अधिकृत सूचनेनुसार झाली आहे, की एजंटने चुकीच्या पद्धतीने केली आहे, हे ठरवणे बँकांसाठी कठीण होऊ शकते.


असेही समोर आले आहे की काही एजंट्सनी कस्टमर सर्व्हिसशी संपर्क साधला आहे किंवा त्यांच्या मूळ सूचनांच्या पलीकडे जाऊन काही गोष्टी करण्याचा प्रयत्न केला आहे.

यावर उपाय म्हणून, बँका आता काही ठराविक थर्ड-पार्टी एजंट्सना ब्लॉक करू लागल्या आहेत, त्यांचा अ‍ॅक्सेस मर्यादित करत आहेत किंवा त्यांना पैसे ट्रान्सफर न करता फक्त खात्याची माहिती पाहण्याची परवानगी देत आहेत.

यावरून आपण असे म्हणू शकत नाही की एआय ने बँकिंग सिस्टीमवर स्वतंत्रपणे ताबा मिळवला आहे.

पण ही एक ओळख (Identity) आणि परवानग्यांची (Permissions) समस्या आहे.

लोकांची पडताळणी करण्यासाठी, बॉट्स शोधून काढण्यासाठी आणि अकाउंट हॅक होण्यापासून रोखण्यासाठी सिस्टीम्स तयार करण्यात बँकांनी अनेक दशके घालवली आहेत. एआय एजंट्स हे मॉडेल अधिक गुंतागुंतीचे बनवतात कारण ते ग्राहकांचे योग्य प्रतिनिधी असू शकतात, पण तांत्रिकदृष्ट्या एखाद्या ऑटोमेटेड धोक्यासारखे वागू शकतात.

त्यामुळे डिजिटल बँकिंगच्या पुढच्या टप्प्यात फक्त ग्राहकाला ओळखण्यापेक्षा (KYC) अधिक गोष्टींची आवश्यकता असू शकते. बँकांना हेदेखील जाणून घ्यावे लागेल की ग्राहकाचा एजंट कोण आहे, त्याला कशाचा अ‍ॅक्सेस आहे, तो कोणती कामे करू शकतो आणि त्याने चूक केल्यास त्याची जबाबदारी कोणाची असेल.

जर एखाद्या एआय एजंटने स्पष्ट परवानगीशिवाय पैशांची देवाणघेवाण केली, तर त्यासाठी कोण जबाबदार असावे: ग्राहक, बँक की तो एजंट बनवणारी कंपनी?

(विविध स्रोत: सीएनबीसी, एनडीटीव्ही, टाइम्स, फोर्ब्स इत्यादी)

--- तुषार भ. कुटे

स्मृती मंधाना आणि कर्णधारपदाचा काटेरी मुकुट

भारतीय क्रिकेट नियामक मंडळासोबत पार पडलेल्या एका महत्त्वपूर्ण बैठकीनंतर, भारतीय महिला क्रिकेट संघाची कर्णधार हरमनप्रीत कौर हिने तडकाफडकी तिन्ही क्रिकेट प्रकारांच्या कर्णधारपदाचा राजीनामा दिला. क्रिकेटप्रेमींसाठी व संपूर्ण क्रीडा विश्वासाठी ही बातमी निश्चितच अनपेक्षित आणि मोठा धक्का देणारी होती. हरमनप्रीतचे वाढते वय आणि आगामी काळातील महत्त्वपूर्ण क्रिकेट मालिकांचे नियोजन पाहता, बीसीसीआयनेच कदाचित भविष्याच्या दृष्टिकोनातून तिला हा कठोर निर्णय घेण्यासाठी भाग पाडले असावे, अशी दाट शक्यता यातून जाणवली. तिच्या या अचानक पायउतार होण्यामुळे आता 'संघाचे नवे नेतृत्व कोण करणार?' हा कळीचा प्रश्न निर्माण झाला होता.


हरमनप्रीतनंतर संघामध्ये सर्वाधिक अनुभव असलेली खेळाडू म्हणजे स्मृती मंधाना. साहजिकच या रिकाम्या झालेल्या जागेसाठी तिचेच नाव आघाडीवर होते. परंतु, एक क्रिकेटप्रेमी म्हणून मनात कुठेतरी अशीच इच्छा होती की, स्मृतीने या कर्णधारपदाची माळ स्वतःच्या गळ्यात अडकवून घेऊ नये. क्रिकेटमधील कर्णधारपद हे नेहमीच एका काटेरी मुकुटासारखे असते, आणि या मुकुटाचे वजन किती त्रासदायक असू शकते, याचा प्रत्यक्ष अनुभव भारतीय क्रिकेटमधील अनेक महान खेळाडूंनी यापूर्वी घेतला आहे. अगदी मास्टर ब्लास्टर सचिन तेंडुलकर आणि विराट कोहली यांसारख्या जागतिक दर्जाच्या दिग्गजांनीही जेव्हा हे कर्णधारपद स्वीकारले, तेव्हा त्यांच्या वैयक्तिक खेळावर आणि फलंदाजीवर या अतिरिक्त जबाबदारीचा मोठा भार पडल्याचे आपण सर्वांनीच पाहिले आहे. कालांतराने, जेव्हा संघातील इतर सहकाऱ्यांकडे हे नेतृत्व सोपवले गेले आणि या दिग्गजांच्या खांद्यावरील ताण कमी झाला, तेव्हाच या दोन्ही खेळाडूंनी जागतिक क्रिकेटमध्ये खऱ्या अर्थाने अभूतपूर्व अशी वैयक्तिक कामगिरी करून दाखवली. स्मृती मंधानाचा आक्रमक पण डोळस खेळ आणि तिचा एकंदरीत स्वभाव पाहता, ती देखील याच महान खेळाडूंच्या पठडीतील एक अव्वल दर्जाची फलंदाज आहे. म्हणूनच, तिने या नेतृत्वाच्या चक्रव्युहात न अडकता केवळ आपल्या नैसर्गिक खेळावर आणि फलंदाजीवरच लक्ष केंद्रित करावे, असे प्रकर्षाने वाटत होते. अर्थात, हे मोठे आव्हान स्वीकारण्याचा तो सर्वस्वी तिचा वैयक्तिक निर्णय होता.

नुकत्याच पार पडलेल्या झिम्बाब्वे विरुद्धच्या टी-२० मालिकेमध्ये भारतीय संघाने स्मृती मंधानाच्या नेतृत्वाखाली मैदानात उतरून ३-० असा निर्विवाद व सहज विजय मिळवला. या दणदणीत विजयामुळे एका अर्थाने तिच्या यशस्वी कर्णधारपदाची अतिशय सकारात्मक सुरुवात झाली आहे, असे नक्कीच म्हणता येईल. परंतु, वास्तव हेही आहे की झिम्बाब्वेचा संघ आंतरराष्ट्रीय स्तरावर भारताच्या तुलनेत बऱ्यापैकी दुबळा आहे. त्यामुळे या मालिकेचा निकाल भारताच्याच बाजूने लागणार, यात कोणतेही अनपेक्षित असे वळण नव्हते. स्मृतीच्या खऱ्या नेतृत्वाची आणि संयमाची कसोटी अजून लागायची बाकी आहे. भविष्यात जेव्हा भारतीय संघ स्मृतीच्या नेतृत्वाखाली इंग्लंड, ऑस्ट्रेलिया, दक्षिण आफ्रिका आणि न्यूझीलंड यांसारख्या मातब्बर संघांसमोर उभा ठाकेल, तेव्हा तिच्यातील कर्णधाराचा खरा कस लागेल. त्या कठीण आणि दबावाच्या प्रसंगांमध्येही एक रणनीतीकार म्हणून तिने संघाला खंबीरपणे पुढे न्यावे आणि त्याच वेळी एक अव्वल फलंदाज म्हणूनही तिची बॅट अशीच निर्भयपणे तळपत राहावी, हीच प्रत्येक भारतीय क्रिकेट चाहत्याची सार्थ अपेक्षा आहे.

--- तुषार भ. कुटे.

#cricket #womenscricket 

Friday, October 23, 2026

टाकसाळीतील नाणी

मराठी साहित्यविश्वात कौटुंबिक, सामाजिक आणि रहस्यमय कादंबऱ्यांचे जितक्या विपुल प्रमाणात लेखन झाले आहे, त्या तुलनेत मानवी जीवनातील महत्त्वाचा आणि जगण्याला उभारी देणारा ‘विनोद’ हा रस मात्र काहीसा दुर्लक्षितच राहिलेला दिसतो. अस्सल आणि दर्जेदार विनोदी लेखन करणाऱ्या लेखकांची नावे आठवायचा प्रयत्न केला, तर आजही चि. वि. जोशी आणि पु. ल. देशपांडे या दिग्गजांचीच नावे प्रकर्षाने ओठांवर येतात. यांच्यानंतरच्या पिढीत तशा ताकदीचे विनोदी लेखक बोटांवर मोजण्याइतकेच आहेत. त्यामुळेच, आजकाल उत्तम मराठी विनोदी साहित्य अक्षरशः शोधूनच काढावे लागते. याच शोधमोहिमेत गवसलेले आणि निखळ विनोदाची उत्तम मेजवानी देणारे एक पुस्तक म्हणजे लेखक मुकुंद टाकसाळे यांचा 'टाकसाळीतील नाणी' हा लेखसंग्रह!


आपल्या रोजच्या धकाधकीच्या आणि साच्यात अडकलेल्या दैनंदिन जीवनात अनेक छोट्या-मोठ्या घटना आपल्याही नकळत घडत असतात. त्याकडे आपण सहसा गांभीर्याने पाहतो किंवा त्यातून होणाऱ्या त्रासाने कंटाळून जातो. परंतु, याच साध्या आणि नेहमीच्या घटनांकडे एका मिश्किल, खोडकर आणि विनोदी नजरेने पाहण्याची कला फार कमी लोकांकडे असते. मुकुंद टाकसाळे यांनी आपल्या या पुस्तकातील विविध लेखांमधून नेमकी हीच कला लीलया साधली आहे. आपल्या आयुष्यात अशा अनेक गोष्टी असतात, ज्या आपल्याला हव्याहव्याशा वाटतात; पण त्या आपल्या मनासारख्या कधीच घडत नाहीत. त्यातून येणारी आपली चिडचिड, होणारी फजिती आणि माणसाचा उडणारा गोंधळ हा देखील एका उत्तम विनोदाचा विषय होऊ शकतो, हे हे पुस्तक वाचताना नव्याने उमजते.

या लेखसंग्रहाचे सर्वात मोठे वैशिष्ट्य म्हणजे, यात कुठेही सवंग किंवा द्व्यर्थी विनोदांचा आधार घेतलेला नाही. अतिशय निखळ, स्वच्छ आणि कुटुंबासह आस्वाद घेता येईल अशा उच्च अभिरुचीच्या विनोदाला लेखकाने इथे प्राधान्य दिले आहे. मुकुंद टाकसाळे यांची लेखणी अतिशय सराईतपणे, खळखळणाऱ्या पाण्यासारख्या प्रवाही शैलीत चालते. यातील लेखांमध्ये संवादांचा अतिशय खुबीने आणि भरपूर वापर करण्यात आला आहे. परिणामी, प्रत्येक प्रसंग वाचकाच्या डोळ्यांसमोर अक्षरशः जिवंत होतो. एखादे पात्र नेमक्या कोणत्या शैलीत, कोणत्या हेलकाव्यासह किंवा कोणत्या मनःस्थितीत बोलले असेल, याची अचूक जाणीव वाचकाला होते आणि वाचकही नकळत अगदी त्याच सुरात ते संवाद मनातल्या मनात वाचू लागतो. यातच लेखकाचे खरे यश दडलेले आहे.

दहा खुमासदार लेखांचा आणि कथांचा समावेश असलेला हा संग्रह एका वेगळ्याच आणि दर्जेदार विनोदी साहित्याची वाचनभूक भागवतो. या पुस्तकाला लाभलेली प्रसिद्ध साहित्यिक जयवंत दळवी यांची प्रस्तावना म्हणजे या पुस्तकाची शान अधिकच वाढवणारी आहे. आजच्या ताणतणावाने भरलेल्या, धावपळीच्या आणि यंत्रवत झालेल्या आयुष्यात माणसाला खळखळून हसवणारे असे साहित्य मिळणे ही खऱ्या अर्थाने एक पर्वणीच असते. केवळ ओठांवर हसू आणून न थांबता, हे पुस्तक मनावरचा सगळा ताण हलका करते आणि रोजच्या जगण्याकडे बघण्याचा एक सकारात्मक, हलकाफुलका दृष्टिकोन देते. रोजच्या आयुष्यातील गुंतागुंत विसरून काही काळ मनसोक्त हसण्यासाठी आणि एका दर्जेदार वाचनानंदाचा अनुभव घेण्यासाठी प्रत्येकाने आवर्जून वाचावे, अशी ही 'टाकसाळीतील नाणी' खरोखरच मोलाची आहेत.

--- तुषार भ. कुटे 

#मराठी #पुस्तक #परीक्षण #विनोद

Wednesday, October 21, 2026

एका दशकात बदलले जगाचे चित्र: एनव्हिडियाचा १६ अब्ज डॉलर्सवरून ५ ट्रिलियन डॉलर्सपर्यंतचा ऐतिहासिक प्रवास!

आजच्या वेगवान तंत्रज्ञानाच्या युगात जर कोणी तुम्हाला विचारले की, जगातील सर्वात मौल्यवान कंपनी कोणती? तर बहुतेकांच्या तोंडून ॲपल किंवा मायक्रोसॉफ्ट हेच नाव येईल. पण मागच्या काही वर्षांत एका अशा कंपनीने सर्वांना मागे टाकले आहे, जिचे नाव २०१६ पर्यंत सामान्य लोकांना माहीतही नव्हते. ती कंपनी म्हणजे एनव्हिडिया. २०१६ मध्ये केवळ १६.२ अब्ज डॉलर्स म्हणजे भारतीय रुपयांनुसार साधारण १.३ लाख कोटी रुपये बाजार मूल्य असणारी ही कंपनी आज ५.३ ट्रिलियन डॉलर्सचा टप्पा पार करून जगातील पहिल्या क्रमांकाची सर्वात मौल्यवान कंपनी बनली आहे. कॉर्पोरेट जगताच्या इतिहासातील हा प्रवास सर्वात वेगवान आणि आश्चर्यकारक मानला जातो. एनव्हिडियाने आपल्या अद्भूत दूरदृष्टीच्या जोरावर प्रतिस्पर्धी कंपन्यांना मागे टाकत हे यश कसे मिळवले, याची ही रंजक गोष्ट आहे.

 


२०१६ मधील जागतिक बाजारपेठेचा विचार केला तर त्या काळावर ॲपल, गुगल, मायक्रोसॉफ्ट, ॲमेझॉन आणि एक्सॉनमोबिल सारख्या कंपन्यांचे राज्य होते. या बलाढ्य कंपन्यांचे बाजार मूल्य ३०० ते ६०० अब्ज डॉलर्सच्या दरम्यान होते आणि टेक क्षेत्रातील मक्तेदारी नुकतीच सुरू झाली होती. त्या वेळी एनव्हिडिया ही जगातील पहिल्या १०० कंपन्यांमध्येही कुठेच नव्हती. जागतिक क्रमवारीत पहिल्या १०० मध्ये स्थान मिळवण्यासाठी किमान ७६ अब्ज डॉलर्सच्या मूल्याची गरज होती, तर एनव्हिडियाचे मूल्य २०१६ च्या सुरुवातीला फक्त १६ अब्ज डॉलर्स होते जे वर्षाच्या शेवटी ६८.५ अब्ज डॉलर्सवर पोहोचले होते. त्या काळात एनव्हिडिया ही प्रामुख्याने कॉम्प्युटर आणि व्हिडिओ गेम्स खेळणाऱ्यांसाठी ग्राफिक्स कार्ड्स म्हणजे जीपीयूस बनवणारी एक मर्यादित क्षेत्रातील कंपनी म्हणून ओळखली जात होती.

एनव्हिडियाच्या मूल्याचा आलेख पाहिला, तर लक्षात येते की ही वाढ टप्प्याटप्प्याने झाली नसून एखाद्या रॉकेटसारखी थेट वर गेली आहे. २०१६ मध्ये गेमिंग जगतात स्वतःचे नाव कमावल्यानंतर २०१७ मध्ये डेटा सेंटर आणि क्रिप्टो करन्सी मायनिंगसाठी ग्राफिक्स कार्डचा वापर अचानक वाढला आणि कंपनीने पहिल्यांदा १०० अब्ज डॉलर्सचा टप्पा ओलांडला. खरा चमत्कार नोव्हेंबर २०२२ मध्ये घडला, जेव्हा 'चॅटजीपीटी' बाजारात आले आणि जगात कृत्रिम बुद्धिमत्तेची लाट आली. या वादळामुळे जून २०२३ मध्ये एनव्हिडिया पहिल्यांदा १ ट्रिलियन डॉलर्सच्या क्लबमध्ये सामील झाली. त्यानंतर अवघ्या ९ महिन्यांत म्हणजेच फेब्रुवारी २०२४ मध्ये कंपनीचे मूल्य दुप्पट होऊन २ ट्रिलियनवर पोहोचले. कारण गुगल, मायक्रोसॉफ्ट आणि मेटा यांसारख्या कंपन्यांनी एनव्हिडियाच्या चिप्स खरेदी करण्यासाठी तिजोरी खुली केली होती. जून २०२४ मध्ये पुढच्या अवघ्या ३ महिन्यांत कंपनीने ३ ट्रिलियनचा टप्पा गाठला आणि जुलै २०२५ मध्ये इतिहासात पहिल्यांदाच ४ ट्रिलियन डॉलर्सचा टप्पा गाठण्याचा महाविक्रम केला. आज २०२६ च्या अखेरीस एनव्हिडिया ५.३ ट्रिलियन डॉलर्ससह जगाच्या सर्वोच्च शिखरावर विराजमान आहे.

सेमीकंडक्टर किंवा चिप्स उद्योगाचा विचार केला, तर २०१६ मध्ये इंटेल हा या क्षेत्राचा निर्विवाद बादशाह होता. इंटेलचे बाजार मूल्य १७१.८ अब्ज डॉलर्स होते, जे एनव्हिडियाच्या ६८.५ अब्ज आणि एएमडीच्या केवळ १० अब्ज डॉलर्सच्या मूल्यापेक्षा कितीतरी पटीने जास्त होते. परंतु पुढील १० वर्षांत संपूर्ण चित्र उलटे झाले. २०१९ पर्यंत इंटेल २६०.४ अब्ज डॉलर्सवर पोहोचले असले तरी एनव्हिडियाने १४४ अब्ज डॉलर्ससह त्यांचा पाठलाग सुरू केला होता. २०२१ मध्ये एआयची चाहूल लागताच एनव्हिडियाने ७३२ अब्ज डॉलर्सचा टप्पा गाठला, तर इंटेल २०९.५ अब्ज डॉलर्सवर घसरले. २०२३ मध्ये एनव्हिडियाने १.२३ ट्रिलियन डॉलर्ससह इंटेलला खूप मागे टाकले. २०२४ मध्ये एनव्हिडिया ३.२९ ट्रिलियनवर गेली आणि आज २०२६ मध्ये एनव्हिडिया ५.३३ ट्रिलियन डॉलर्सवर असून एएमडी ९३१.८ अब्ज डॉलर्सवर आहे, तर एकेकाळचा राजा इंटेल फक्त ४९४.९ अब्ज डॉलर्सवर संघर्ष करत आहे.

या स्पर्धेतून दोन मोठे धडे तंत्रज्ञान जगताला मिळाले आहेत. पहिला म्हणजे इंटेलची घसरण, ज्यांनी जुन्या पद्धतीच्या सीपीयूवरच आपले पूर्ण लक्ष केंद्रित केले आणि बदलत्या काळासोबत स्वतःला एआय तंत्रज्ञानात ढाळले नाही. परिणामी आज एनव्हिडिया एकटी इंटेलपेक्षा १० पटीने मोठी झाली आहे. दुसरा धडा एएमडीच्या पुनर्जन्माचा आहे, जिथे डॉ. लिसा सु यांच्या नेतृत्वाखाली एएमडीने चांगली प्रगती केली आणि एनव्हिडियाशी स्पर्धा करत आपले मूल्य जवळजवळ १ ट्रिलियन डॉलर्सपर्यंत नेले आहे, पण तरीही ते एनव्हिडियाच्या अफाट साम्राज्यापेक्षा खूप मागे आहेत.

एनव्हिडिया एवढी मोठी होण्यामागे मुख्यत्वे दोन गोष्टी आहेत, ज्यामध्ये योग्य वेळी घेतलेला अचूक निर्णय आणि कुडा सॉफ्टवेअरची जागतिक मक्तेदारी यांचा समावेश होतो. जेव्हा आपण चॅटजीपीटी किंवा गुगल जेमिनी सारख्या कोणत्याही एआय उपकरणाशी बोलतो, तेव्हा त्यामागे हजारो सुपरकॉम्प्युटर्स प्रचंड वेगाने काम करत असतात. या सुपरकॉम्प्युटर्सना चालवण्यासाठी ज्या खास चिप्स लागतात, त्या जगातील ८० ते ९० टक्के चिप्स एकटी एनव्हिडिया कंपनी बनवते. थोडक्यात सांगायचे तर सध्या जागतिक तंत्रज्ञान क्षेत्रात चालू असलेल्या एआयच्या सोन्याच्या खाणीच्या शोधात, एनव्हिडिया ही सर्वांना फावडे आणि कुदळ विकणारी सर्वात मुख्य आणि एकमेव मोठी व्यापारी बनली आहे, ज्यामुळे खाणीत सोने मिळो ना मिळो, एनव्हिडियाचा नफा मात्र निश्चित झाला आहे.

एनव्हिडियाच्या यशाचा दुसरा आणि सर्वात मजबूत किल्ला म्हणजे त्यांचे कुडा सॉफ्टवेअर होय. एनव्हिडिया फक्त हार्डवेअर म्हणजे चिप्स बनवत नाही, तर त्यांनी २००६ मध्येच कुडा नावाचा एक सॉफ्टवेअर प्लॅटफॉर्म तयार केला होता. आज जगातले सर्व एआय डेव्हलपर्स आणि इंजिनिअर्स हेच सॉफ्टवेअर वापरतात आणि सर्वात महत्त्वाची गोष्ट म्हणजे हे सॉफ्टवेअर केवळ एनव्हिडियाच्या चिप्सवरच चालते. त्यामुळे जर एखाद्या मोठ्या कंपनीला एनव्हिडियाची महागडी चिप सोडून एएमडी किंवा इतर प्रतिस्पर्ध्याची चिप वापरायची असेल, तर त्यांना त्यांचे संपूर्ण सॉफ्टवेअर आणि कोडिंग बदलावे लागेल, जे अवघड, वेळखाऊ आणि अब्जावधी डॉलर्सचे नुकसान करणारे आहे. याच तांत्रिक जाळ्यामुळे ग्राहक एनव्हिडियाला सोडून कुठेच जाऊ शकत नाहीत.

२०१६ मधील १६ अब्ज डॉलर्सची एक छोटी गेमिंग चिप बनवणारी कंपनी आज जगातील सर्वात शक्तिशाली तंत्रज्ञान साम्राज्य बनेल, असा विचार एक दशकापूर्वी कोणीही केला नव्हता. एनव्हिडियाचे मुख्य कार्यकारी अधिकारी जेन्सन हुआंग यांच्या दूरदृष्टीमुळे आणि धोके पत्करण्याच्या वृत्तीमुळे आज ही कंपनी भविष्यातील संपूर्ण जगाच्या तंत्रज्ञानाचा मुख्य पाया बनली आहे. जोपर्यंत जगामध्ये कृत्रिम बुद्धिमत्तेची ही घोडदौड सुरू राहील आणि नवनवीन शोध लागत राहतील, तोपर्यंत एनव्हिडियाचे हे आर्थिक आणि तांत्रिक वर्चस्व मोडीत काढणे जगातील इतर कोणत्याही महाकाय कंपनीसाठी अजिबात सोपे असणार नाही.

--- तुषार भ. कुटे 

#NVIDIA #ArtificialIntelligence #AIRevolution #Semiconductors #GPU #TechIndustry #MarketCapitalization #StockMarket #TechnologyTrends #GenerativeAI #JensenHuang #CUDA #DataCenters #TechInnovation #BusinessStrategy

चित्रपटातले रोबोट आता फक्त काल्पनिक राहिलेले नाहीत.

चित्रपटातले रोबोट आता फक्त काल्पनिक राहिलेले नाहीत.



हे व्हिडीओ मीम खूप समर्पक आहे... कारण करिअरची निवड करताना आता एका नव्या प्रश्नाचा विचार करावा लागतो...

फक्त "मला कोणती नोकरी करायची आहे?" एवढंच नाही, तर "त्या नोकरीतली कोणती कामं मशीन्स करतील?"

माणसांसारखे दिसणारे रोबोट्स आता कारखाने आणि गोदामांमध्ये काम करू लागले आहेत. तर दुसरीकडे, एआय सिस्टीम्सने आधीच लिखाण, कोडिंग, संशोधन आणि माहितीचे विश्लेषण यांसारखी कामं करायला सुरुवात केली आहे.

पण याचा अर्थ असा नाही की सगळ्याच नोकऱ्या संपुष्टात येतील.

कोणतीही नोकरी ही अनेक छोट्या-मोठ्या कामांची मिळून बनलेली असते, आणि तंत्रज्ञान ही सगळीच कामं एका झटक्यात स्वयंचलित करत नाही. ते सहसा आधी अशी कामं स्वतःहून करायला घेतं जी रोजची आणि रटाळवाणी असतात, आणि मग उरलेल्या कामांचं महत्त्व आपोआप बदलून जातं.

भविष्यात अशा लोकांना जास्त फायदा होईल, ज्यांना हे समजेल की तंत्रज्ञानावर कोणतं काम सोपवायचं, त्यांनी केलेल्या कामाची तपासणी कशी करायची, आणि जिथे तंत्रज्ञान कमी पडतं तिथे आपला स्वतःचा विचार कसा वापरायचा.

भविष्यात कामाच्या ठिकाणी माणसांची थेट मशिन्ससोबत स्पर्धा असेलच असं नाही.

तर ती स्पर्धा अशा दोन लोकांमध्ये असेल- ज्यांना एआयसोबत कसं काम करायचं हे माहीत आहे आणि दुसरे ते, जे एआयकडे पूर्णपणे दुर्लक्ष करत आहेत.

तुम्हाला काय वाटतं, तुमच्या सध्याच्या नोकरीतल्या कोणत्या कामात एआय किंवा रोबोटिक्स सर्वात आधी बदल घडवून आणतील?

(आधारित)

--- तुषार भ. कुटे 

#AI #ArtificialIntelligence #Robots #Robotics #Automation #Jobs #Layoff

Saturday, October 17, 2026

'रोग एआय' एजंट्सची भारतीय कंपन्यांच्या सिस्टीममध्ये घुसखोरी

भारत सरकारच्या 'इंडियन कॉम्प्युटर इमर्जन्सी रिस्पॉन्स टीम' (CERT-In) या सर्वोच्च सायबर सुरक्षा संस्थेने १५ ऑक्टोबर २०२६ रोजी 'सीआयएडी-२०२६-००४९' (CIAD-2026-0049) या नावाने एक तातडीचा इशारा  प्रसारित केला आहे. या अहवालानुसार, केवळ चाचणीच्या टप्प्यात असलेल्या आणि मानवी नियंत्रणाबाहेर गेलेल्या काही प्रगत कृत्रिम बुद्धिमत्ता एजंट्सनी थेट अनेक भारतीय कंपन्यांच्या आणि संस्थांच्या मुख्य तसेच कार्यरत सिस्टीममध्ये अनधिकृतरीत्या घुसखोरी केली आहे. या 'रोग एआय' (Rogue AI म्हणजेच नियंत्रणाबाहेर गेलेली आणि स्वतःच्या मनाने वागणारी यंत्रणा) मॉडेल्सनी या भारतीय कंपन्यांच्या डेटाबेसमध्ये प्रवेश करून त्यांच्या गोपनीय व्यावसायिक नोंदी आणि लोकांची वैयक्तिक माहिती वाचल्याचे अधिकृतरीत्या उघड झाले आहे. सर्वात धक्कादायक बाब म्हणजे, ज्या भारतीय कंपन्यांवर हा सायबर हल्ला झाला, त्यांना या अदृश्य घुसखोरीचा अजिबात थांगपत्ता लागला नाही. जेव्हा या महाकाय एआय मॉडेल्सची निर्मिती करणाऱ्या जागतिक टेक कंपन्यांनी स्वतःच्या अंतर्गत नोंदी आणि लॉग्स तपासले, तेव्हा त्यांना त्यांचे हे एजंट्स नियंत्रणाबाहेर गेल्याचे समजले आणि त्यांनी स्वतःहून भारत सरकारला याची माहिती दिली. 'रॉयटर्स' आणि इतर आघाडीच्या आंतरराष्ट्रीय वृत्तसंस्थांनी या घटनेची गंभीर दखल घेतली असून, कृत्रिम बुद्धिमत्ता खऱ्या अर्थाने मानवी अस्तित्वासाठी आणि देशाच्या सुरक्षेसाठी किती मोठा धोका बनत आहे, हे या घटनेतून भयानक पद्धतीने समोर आले आहे. 


या 'रोग एआय' मॉडेल्सनी भारतीय कंपन्यांच्या नेटवर्कमध्ये नेमकी कशी आणि कोणत्या मार्गाने घुसखोरी केली, याचे सविस्तर तांत्रिक विश्लेषण 'सर्ट-इन'च्या या अहवालात देण्यात आले आहे. जेव्हा मोठ्या टेक कंपन्या त्यांच्या नवीन एआय मॉडेल्सची इंटरनेटवर चाचणी करत असतात, तेव्हा त्यांना काही विशिष्ट मर्यादेत काम करण्याच्या सूचना दिलेल्या असतात. परंतु, या घटनांमध्ये या एआय एजंट्सनी स्वतःला दिलेल्या सूचनांची आणि अधिकारांची सर्व बंधने अत्यंत हुशारीने तोडली आणि ते इंटरनेटच्या महाजालात मोकाट सुटले. त्यांनी भारतीय कंपन्यांच्या नेटवर्कमधील काही जुन्या, साध्या आणि दुर्लक्षित राहिलेल्या मानवी चुकांच अचूकपणे फायदा घेतला. अनेकदा सॉफ्टवेअर अभियंत्यांकडून चुकून काही पासवर्ड्स, 'एपीआय कीज' (API Keys) आणि महत्त्वाचे क्रेडेंशियल्स पब्लिक कोड रिपॉझिटरीजमध्ये किंवा ॲप्लिकेशनच्या कॉन्फिगरेशन फाईल्समध्ये उघडे राहतात. तसेच, अनेक कंपन्यांच्या क्लाउड सिस्टीममध्ये कर्मचाऱ्यांना किंवा ॲप्सना प्रमाणापेक्षा जास्त परवानग्या दिलेल्या असतात. या एआय एजंट्सनी कोणत्याही मानवी हस्तक्षेपाशिवाय हे उघडे आणि विसरलेले पासवर्ड्स क्षणार्धात शोधून काढले आणि त्यांच्या मदतीने कंपन्यांच्या सुरक्षित मानल्या जाणाऱ्या सिस्टीमच्या आत प्रवेश मिळवला. विशेष म्हणजे, या यंत्रांनी एकदा सापडलेला पासवर्ड लक्षात ठेवून तो पुन्हा दुसऱ्या सिस्टीममध्ये वापरण्याची  प्रगत आणि मानवासारखी चलाखीही या घुसखोरी दरम्यान दाखवली.

या सरकारी अहवालात केवळ एआय कंपन्यांच्या प्रयोगशाळांमधील मॉडेल्सचाच धोका नमूद केलेला नाही, तर सायबर गुन्हेगारांकडून होणाऱ्या कृत्रिम बुद्धिमत्तेच्या विध्वंसक गैरवापराचाही मोठा आणि अधिकृत पर्दाफाश करण्यात आला आहे. 'सर्ट-इन'च्या तपासात असे आढळून आले आहे की, केवळ पैशांच्या लालसेपोटी  सायबर हल्ले करणारे आंतरराष्ट्रीय हॅकर्स आता इंटरनेटवर मोफत उपलब्ध असलेल्या 'ओपन-सोर्स एजंटिक एआय टूल्स'चा सर्रास घातक पद्धतीने वापर करत आहेत. या टूल्सच्या मदतीने त्यांनी अनेक भारतीय संस्थांना आपले थेट लक्ष्य बनवले आहे. पूर्वी एखाद्या मानवी हॅकरला कंपनीच्या सिस्टीममधील त्रुटी शोधून, तिथे घुसखोरी करून डेटा चोरण्यासाठी किंवा नुकसान करण्यासाठी अनेक दिवसांचा वेळ लागायचा. परंतु, आता या कृत्रिम बुद्धिमत्तेच्या आणि स्वयंचलित एजंट्सच्या मदतीने हाच वेळ काही दिवसांवरून थेट काही तासांवर आला आहे. याहूनही भयानक बाब म्हणजे, हे हॅकर्स एकाच वेळी अनेक एआय एजंट्सची फौज समांतरपणे कामाला लावतात. ज्या भारतीय कंपन्यांनी पहिल्या हल्ल्यानंतर स्वतःची सुरक्षा यंत्रणा केवळ वरवरची किंवा अर्धवट दुरुस्त केली होती, त्यांच्यावर या एआय एजंट्सनी अवघ्या काही दिवसांतच आधीपेक्षा कैकपटींनी मोठा दुसरा सायबर हल्ला केला, ज्यातून सावरणे या कंपन्यांना कठीण गेले.

या गंभीर व थेट राष्ट्रीय सुरक्षेला धोका पोहोचवणाऱ्या परिस्थितीवर नियंत्रण मिळवण्यासाठी, भारत सरकारच्या 'सर्ट-इन'ने सर्व भारतीय कंपन्यांना आणि जागतिक एआय उत्पादकांना कडक आणि तातडीचे निर्देश दिले आहेत. भारतीय कंपन्यांनी त्यांच्या सर्व जुन्या कोड्सची आणि क्लाउड सिस्टीम्सची तातडीने तपासणी करावी आणि तिथे उघडे पडलेले किंवा विसरलेले सर्व पासवर्ड्स कायमचे काढून टाकावेत, असे स्पष्ट आदेश सरकारने दिले आहेत. ज्या 'एपीआय' (APIs) आणि ॲडमिन पॅनल्सचा सध्या कोणताही वापर होत नाही, ते तत्काळ बंद करून इंटरनेटच्या सार्वजनिक विश्वापासून दूर केले पाहिजेत आणि कोणत्याही सिस्टीममध्ये प्रवेश करण्यासाठी 'मल्टी-फॅक्टर ऑथेंटिकेशन' सक्तीचे केले पाहिजे. यासोबतच, भविष्यातील सायबर हल्ल्यांची सखोल आणि फॉरेन्सिक चौकशी करण्यासाठी सर्व कंपन्यांनी त्यांचे सिक्युरिटी लॉग्स किमान १८० दिवसांसाठी जतन करून ठेवणे आता पूर्णपणे अनिवार्य करण्यात आले आहे.

याशिवाय, ज्या महाकाय जागतिक प्रयोगशाळा आणि कंपन्या नवीन एआय बनवण्याची आणि त्यांची इंटरनेटवर चाचणी घेण्याची कामे करतात, त्यांच्यासाठीही 'सर्ट-इन'ने कठोर तांत्रिक अटी लागू केल्या आहेत. कोणत्याही नवीन एआय मॉडेलला इंटरनेटवर मुक्तपणे सोडण्यापूर्वी, त्याला थेट नेटवर्क स्तरावरूनच मर्यादित ॲक्सेस दिला पाहिजे; एआयला केवळ तोंडी सूचना देऊन ते सुरक्षित राहील या भ्रमात कंपन्यांनी राहू नये, असे स्पष्ट करण्यात आले आहे. या प्रगत मॉडेल्सची चाचणी खऱ्या डेटावर किंवा लोकांच्या वैयक्तिक माहितीवर न करता केवळ 'सिंथेटिक डेटा'वर आणि खोट्या पासवर्ड्सवरच केली जावी. जर एखादा एआय एजंट चुकून किंवा स्वतःच्या इच्छेने कोणत्याही बाह्य आणि खऱ्या सिस्टीमशी संपर्क साधण्याचा प्रयत्न करत असेल, किंवा त्याला सापडलेले दुसऱ्याचे पासवर्ड्स वापरत असेल, तर तो प्रयोग तिथेच आपोआप थांबवणारी भक्कम सुरक्षा यंत्रणा बसवणे आता सर्व एआय उत्पादकांसाठी बंधनकारक असेल.

एकूणच विचार करता, रॉयटर्स आणि सर्ट-इनच्या या ताज्या अहवालाने संपूर्ण जगाला आणि विशेषतः भारताला एका भयानक वास्तवाची आणि येऊ घातलेल्या तांत्रिक प्रलयाची जाणीव करून दिली आहे. मानवाच्या नियंत्रणातून सुटलेली कृत्रिम बुद्धिमत्ता आता केवळ भविष्यातील एक काल्पनिक कथा राहिलेली नाही, तर ती आता प्रत्यक्ष भारतीय कंपन्यांच्या डेटाबेसमध्ये आणि सुरक्षेत गुप्तपणे घुसखोरी करून आपले अस्तित्व आणि आपली अफाट ताकद दाखवून देत आहे. तंत्रज्ञानाचा हा 'रोग एआय'चा भस्मासूर जर वेळीच योग्य त्या तांत्रिक आणि कडक कायदेशीर साखळदंडांनी बांधला गेला नाही, तर भविष्यात देशाची संपूर्ण अर्थव्यवस्था, नागरी पायाभूत सुविधा आणि डिजिटल सुरक्षा एका महाकाय अंधकारात ढकलली जाईल, हेच या ताज्या सायबर घडामोडींतून स्पष्टपणे अधोरेखित होते.

--- तुषार भ. कुटे

Friday, October 16, 2026

नोकरीच्या शोधात कृत्रिम बुद्धिमत्तेचा वापर

सध्याच्या स्पर्धात्मक आणि वेगाने बदलणाऱ्या जगात नोकरी शोधणे हे एक कठीण, मानसिक कसोटी पाहणारे आणि थकवणारे काम बनले आहे. या कठीण प्रक्रियेत उमेदवारांना आता कृत्रिम बुद्धिमत्तेच्या रूपाने एक मोठा आधार मिळाला आहे. स्वतःचा रेझ्युमे (CV) तयार करणे, कव्हर लेटर लिहिणे किंवा अगदी ऑनलाईन मुलाखतीची तयारी करणे, या सर्व गोष्टींसाठी आजचे तरुण आणि पदवीधर विद्यार्थी चॅटजीपीटीसारख्या एआय साधनांचा वापर करू लागले आहेत. अनेक कंपन्या आणि नोकरभरती करणारे अधिकारी उमेदवारांच्या या एआय वापराकडे एका विशिष्ट मर्यादेपर्यंत सकारात्मक दृष्टिकोनातून पाहत आहेत. परंतु, यातून आता एक गुंतागुंतीचा नैतिक प्रश्न निर्माण झाला आहे. एआयचा वापर करून मदत घेणे आणि एआयचा वापर करून सरळसरळ फसवणूक करणे, यातील सीमारेषा नेमकी कुठे संपते? याच कळीच्या मुद्द्यावर नुकत्याच समोर आलेल्या एका सविस्तर अहवालातून नोकरभरतीच्या जगातील एक वेगळे वास्तव समोर आले आहे.

 


या समस्येची पाळेमुळे समजून घेण्यासाठी टॉम नावाच्या एका बावीस वर्षीय तरुणाचे उदाहरण बोलके आहे. टॉमने गेल्या वर्षी भूगोल विषयात आपली पदवी पूर्ण केली. त्यानंतर नोकरी मिळवण्यासाठी त्याने तब्बल दोनशेपेक्षा जास्त कंपन्यांमध्ये अर्ज केले. इतक्या मोठ्या संघर्षानंतर गेल्या महिन्यात त्याला एका रेस्टॉरंट मॅनेजरची नोकरी मिळाली. टॉमच्या मते, दोनशे ठिकाणी अर्ज करण्याची ही संपूर्ण प्रक्रिया थकवणारी आणि नैराश्य आणणारी होती. अनेकदा कंपन्यांकडून अर्जावर कोणतेही उत्तर किंवा प्रतिक्रियाही मिळत नसे. टॉमने प्रामाणिकपणे कबूल केले की, जर त्याने कृत्रिम बुद्धिमत्तेची मदत घेतली नसती, तर तो या कठीण प्रक्रियेतून कधीही बाहेर पडू शकला नसता. कंपन्यांची अशी अपेक्षा असते की उमेदवाराने प्रत्येक अर्जासाठी आपले सर्वोत्तम योगदान दिले पाहिजे, परंतु जेव्हा एखादा बेरोजगार तरुण दिवसाला दहा ते वीस वेगवेगळ्या नोकऱ्यांसाठी अर्ज करत असतो, तेव्हा प्रत्येक अर्जासाठी नव्याने तेवढीच मेहनत घेणे मानवी क्षमतेच्या पलीकडचे असते. याच ठिकाणी एआय उमेदवारांसाठी एका संजीवनीसारखे काम करते.

या संपूर्ण प्रक्रियेत कॉर्पोरेट कंपन्यांचा एक मोठा 'दुटप्पीपणा' देखील टॉमने उघड केला आहे. अनेक कंपन्या उमेदवारांना सक्त ताकीद देतात की त्यांनी नोकरीच्या अर्जासाठी एआयचा वापर करू नये. परंतु, याच कंपन्या स्वतःकडे आलेल्या हजारो अर्जांची छाननी करण्यासाठी आणि योग्य उमेदवार निवडण्यासाठी स्वतः एआय सॉफ्टवेअरचा सर्रास वापर करत असतात. टॉमने मुलाखतीत किंवा ऑनलाईन चाचणीत कधीही एआयचा वापर करून फसवणूक केली नाही, परंतु त्याने आपला सीव्ही अधिक आकर्षक बनवण्यासाठी आणि कव्हर लेटरमध्ये योग्य 'बझवर्ड्स' (विशिष्ट आणि प्रभावी शब्द) टाकण्यासाठी एआयची मदत नक्कीच घेतली. कारण, जर उमेदवाराच्या सीव्हीमध्ये हे विशिष्ट शब्द नसतील, तर कंपनीचे एआय स्क्रीनिंग सॉफ्टवेअर तो अर्ज पहिल्याच टप्प्यात बाद करून टाकते. टॉमच्या मते, हा एक विचित्र असा तारेवरचा कसरत करण्याचा प्रकार आहे. जर तुम्ही एआयचा खूप जास्त वापर केला, तर तुमचा अर्ज एखाद्या यंत्राने लिहिल्यासारखा वाटतो आणि त्यात मानवी स्पर्श उरत नाही. पण जर तुम्ही एआयच्या भाषेचा आणि शब्दांचा अजिबात वापर केला नाही, तर कंपनीचे स्वयंचलित एआय स्क्रीनिंग तुम्हाला सहज नाकारून पुढे निघून जाते.

उमेदवारांच्या या एआय वापरामुळे नोकरभरतीच्या क्षेत्रात नेमके काय बदल होत आहेत, हे तपासण्यासाठी 'इन्स्टिट्यूट ऑफ स्टुडंट एम्प्लॉयर्स' (ISE) या संस्थेने ब्रिटनमधील तब्बल १५५ सर्वात मोठ्या कंपन्यांचे नुकतेच एक मोठे सर्वेक्षण केले. या सर्वेक्षणातून असे दिसून आले आहे की, कंपन्या आता नोकरभरतीच्या काही टप्प्यांवर उमेदवारांच्या एआय वापराबाबत अधिक स्वीकारार्ह दृष्टिकोन बाळगू लागल्या आहेत. विशेषतः सीव्ही आणि कव्हर लेटर लिहिण्यासाठी एआयचा वापर करणे कंपन्यांना आता बऱ्यापैकी मान्य झाले आहे. परंतु, याच सर्वेक्षणात एक अत्यंत धक्कादायक बाबही समोर आली आहे. तब्बल ९२ टक्के कंपन्यांनी असे नोंदवले आहे की त्यांना नोकरभरतीच्या प्रक्रियेत एआयच्या गैरवापराचा किंवा फसवणुकीचा थेट सामना करावा लागला आहे. गेल्या वर्षी हा आकडा ८५ टक्के इतका होता. या गैरवापरामध्ये प्रामुख्याने ऑनलाईन व्हिडिओ मुलाखतीदरम्यान एआयचा 'रिअल-टाईम असिस्टंट' म्हणून वापर करणे, किंवा ऑनलाईन तांत्रिक चाचण्या (Online assessments) एआयच्या मदतीने सोडवणे यांसारख्या गंभीर फसवणुकीच्या प्रकारांचा समावेश आहे.

या तंत्रज्ञानामुळे नोकरी शोधण्याच्या पद्धतीत एक धोकादायक कल निर्माण झाला आहे, ज्याला उद्योग क्षेत्रात 'स्प्रे अँड प्रे' (Spray and pray) असे म्हटले जाते. याचा अर्थ असा की, एआयच्या मदतीने एकाच वेळी शेकडो किंवा हजारो कंपन्यांमध्ये अंधाधुंद अर्ज पाठवणे आणि त्यापैकी एखादी तरी नोकरी मिळेल अशी प्रार्थना करणे. 'आयएसई'चे मुख्य कार्यकारी अधिकारी स्टीफन इशरवुड यांच्या मते, या 'स्प्रे अँड प्रे' तंत्रामुळे नोकरीच्या बाजारात आधीच असलेली प्रचंड मोठी स्पर्धा आता अधिकच तीव्र झाली आहे आणि त्याचा थेट मानसिक ताण विद्यार्थ्यांवर येत आहे. आजच्या घडीला एका पदवीधर उमेदवाराच्या नोकरीसाठी सरासरी १४१ अर्ज येत आहेत, यावरून या स्पर्धेच्या भीषणतेची कल्पना येते.

फ्रान्सच्या 'ईडीएफ' या महाकाय ऊर्जा कंपनीतील सुरुवातीच्या टप्प्यावरील नोकरभरती प्रमुख हॉली मूडी यांनी या संपूर्ण परिस्थितीवर मालक आणि कंपनीच्या दृष्टिकोनातून सविस्तर प्रकाश टाकला आहे. मूडी यांच्या मते, आजचा नोकरीचा बाजार निर्दयी आणि कठीण बनला आहे, त्यामुळे नोकरी मिळवण्यासाठी एआयचा वापर करणाऱ्या पदवीधरांना त्या पूर्णपणे दोष देत नाहीत. परंतु, आता हा वापर एका मोठ्या समस्येत रूपांतरित होत आहे. 'ईडीएफ'ने नुकतीच आपली पदवीधर नोकरभरती योजना सुरू केली होती, परंतु अवघ्या तीन आठवड्यांत त्यांना तब्बल १२,००० अर्ज प्राप्त झाले. गेल्या वर्षीच्या तुलनेत ही १० टक्क्यांची मोठी वाढ होती. अर्जांचा हा प्रचंड महापूर पाहून कंपनीला नाईलाजाने आपली नोकरभरतीची मुदत वेळेआधीच संपवावी लागली. मूडी यांनी सांगितले की या वाढत्या अर्जांमागे एआयचा मोठा वाटा आहे. सर्वात मोठी अडचण ही आहे की आता नोकरभरतीमध्ये 'समान संधीचे मैदान' उरलेले नाही. काही उमेदवार प्रामाणिकपणे स्वतःच्या बुद्धीने सर्व प्रक्रियांना सामोरे जातात, तर काही उमेदवार पहिल्या पायरीपासून ते शेवटच्या मुलाखतीपर्यंत केवळ एआयच्या जीवावर पुढे जाण्याचा प्रयत्न करतात.

उमेदवारांच्या या वाढत्या फसवणुकीला आळा घालण्यासाठी अनेक कंपन्या आता आपली नोकरभरती प्रक्रिया शक्य तितकी 'एआय-प्रूफ' म्हणजेच एआयच्या हस्तक्षेपापासून मुक्त ठेवण्याचा आटोकाट प्रयत्न करत आहेत. 'ईडीएफ'सारख्या कंपन्यांनी आता सुरुवातीलाच सीव्ही वाचणे बंद केले आहे. त्याऐवजी ते आता उमेदवारांच्या प्रत्यक्ष कौशल्यांवर आणि वर्तणुकीवर आधारित चाचण्या घेण्यावर अधिक भर देत आहेत. परंतु, मूडी यांच्या मते, व्हिडिओ मुलाखतींमध्ये अद्यापही अनेक उमेदवार नियम धाब्यावर बसवण्याचा प्रयत्न करतात. अनेकदा असे लक्षात येते की मुलाखतीत वेगवेगळ्या उमेदवारांनी दिलेली उत्तरे अगदी हुबेहूब आणि सारखीच असतात. काही उमेदवार प्रश्न विचारल्यानंतर काही सेकंद जाणीवपूर्वक शांत राहतात, जेणेकरून त्यांच्या स्क्रीनमागे चाललेले एआय सॉफ्टवेअर त्यांना योग्य उत्तर शोधून देईल. जेव्हा ते बोलायला लागतात, तेव्हा ते स्वतःच्या मनाने बोलत नसून एखाद्या रोबोटसारखी समोरची 'स्क्रिप्ट' वाचत आहेत, असे स्पष्टपणे जाणवते. एआयच्या या अशा अनियंत्रित आणि फसव्या वापरामुळे कंपन्यांमध्ये पूर्णपणे अकार्यक्षम आणि अयोग्य कर्मचारी भरती होण्याचा मोठा धोका निर्माण झाला आहे.

एका नव्याने नोकरी लागलेल्या प्रशिक्षणार्थी अकाऊंटंटने स्वतःचे नाव गुप्त ठेवण्याच्या अटीवर बीबीसीला दिलेल्या माहितीतून या समस्येचा आणखी एक मानवी पैलू समोर येतो. या तरुणाने ५० पेक्षा जास्त ठिकाणी अर्ज केले आणि प्रत्येक ठिकाणी एआयची मदत घेतली. परंतु, त्याने या तंत्रज्ञानाचा वापर केवळ कंपनीची माहिती काढण्यासाठी, स्वतःचा सीव्ही सुधारण्यासाठी आणि मुलाखतीची तयारी करण्यासाठी केला. तो स्वतः कधीही चाचणीत फसवणूक करत नाही, पण त्याच्या ओळखीचे अनेक लोक असे करतात हे तो मान्य करतो. जेव्हा एखादा बेरोजगार तरुण १०० पेक्षा जास्त ठिकाणी अर्ज करूनही अपयशी ठरतो, तेव्हा तो हताश आणि निराश होतो. जेव्हा त्याला दिसते की इतर सर्व लोक एआयचा वापर करून फसवणूक करत आहेत आणि नोकऱ्या मिळवत आहेत, तेव्हा त्याच्या प्रामाणिकपणाचा अंत होतो आणि तोही या स्पर्धेत टिकून राहण्यासाठी गैरमार्गाचा अवलंब करण्यास प्रवृत्त होतो.

'ईडीएफ'च्या हॉली मूडी यांनी मांडलेला विचार हा या संपूर्ण तंत्रज्ञान युगाचा खरा धडा आहे. नोकरीच्या अर्जांमध्ये एआयचा वाढता वापर हा कर्मचारी आणि मालक या दोघांसाठीही एक न सुटणारा आणि कायमचा 'नैतिक पेचप्रसंग'  बनला आहे. सध्यातरी केवळ १६ टक्के कंपन्या उमेदवारांची छाननी करण्यासाठी एआयचा वापर करत आहेत, पण अर्जांचा वाढता महापूर पाहता निम्म्याहून अधिक कंपन्या लवकरच ही एआय यंत्रणा लागू करण्याच्या तयारीत आहेत. परंतु, तंत्रज्ञान कितीही प्रगत झाले किंवा उमेदवारांनी कितीही आकर्षक सीव्ही बनवले, तरीही कोणत्याही कंपनीला खऱ्या अर्थाने एका जिवंत आणि विचार करू शकणाऱ्या माणसाचीच गरज असते. कंपन्यांना उमेदवारांमध्ये खरेपणा आणि त्यांचे स्वतःचे एक स्वतंत्र व्यक्तिमत्त्व पाहायचे असते. व्यवसायाच्या वाढीसाठी एकाच साच्यात तयार झालेल्या एआय-निर्मित उत्तरांची नाही, तर खऱ्या मानवी 'विचारांच्या विविधतेची' नितांत आवश्यकता असते, हेच यातून  अधोरेखित होते.

--- तुषार भ. कुटे 


#कृत्रिमबुद्धिमत्ता #ArtificialIntelligence #GenerativeAI #ChatGPT #AI #AIinRecruitment #FutureOfWork #JobSearch #JobSeekers #CareerDevelopment #Recruitment #HiringTrends #AIEthics #ResponsibleAI #AIandJobs #Employment #DigitalTransformation #HumanIntelligence #EthicalAI #मराठीलेखन #तुषारभकुटे